Kemal Sayar engagement report

Best tweets

• Aug 8, 20268.3x their median

  Bir şey anlatıyorsunuz. Muhatabınız daha sözünüz bitmeden, 'benim de...' diye başlıyor. Buna 'hikaye çalmak' deniyor. Odağı hemen kendine çevirenler sizi aslında dinlemiyor ve anlaşılmamış hissettiriyor. Dinlemek bir sanattır.

  7.3K8417394218K viewsView on X
• Sep 10, 20265.0x their median

  ‘Kaçtığım bütün savaşların yaralarını taşıyorum’ der Pessoa. Yeri geldiğinde söylenmemiş bir söz, çıkılmamış bir yol, ifade edilmemiş bir sevgi içimizde sızlayıp durur.

  4.2K6891858108K viewsView on X
• Aug 9, 20264.7x their median

  Bugün birçok aile sevgisizlikten değil, incelik eksikliğinden yoruluyor: Bir teşekkürün söylenmediği, bir özrün geciktiği, bir takdirin esirgendiği yerlerde görünmez yaralar açılıyor.

  4.3K4252733102K viewsView on X
• Sep 19, 20262.9x their median

  İnsan incinmemeyi güç sanıyor. Sesini sağlam tutuyor, yarasını saklıyor, kendi yükünü kimseye göstermeden taşımayı öğreniyor. Zırhlara bürünüyor. Fakat zırh yalnızca darbeyi kesmiyor, teması da azaltıyor. Bir gün, güvendiği birinin yanında o zırhı indiriyor, kendini korumaktan vazgeçiyor. Sözü yarım kalıyor, sesi titriyor, sakladığı yerlerinden görünüyor. Aaa o da ne? Muhatabı çekip gitmiyor. Karşısındaki yine de kalıyor. İşte o küçücük “kalış”, içimizde yıllardır nöbet tutan bir şeyi iyileştiriyor. Çünkü ruhun en derin ihtiyacı anlaşılmak, olduğumuz gibi kabul görmek. Yakınlık da burada başlıyor: Kendimizi savunmaya ihtiyaç duymadığımız yerde. Bazen insanı iyileştiren, yaranın kapanmasından ziyade o yarayla da sevilebildiğini görmesidir. Olduğu gibi.

  2.5K398455581K viewsView on X
• Jul 31, 20262.9x their median

  Hayatın anlamı büyük başarılarda değil, 'ipe dizilmiş boncuklar gibi' biriktirdiğimiz küçük yoğunluk anlarında saklıdır : Sabah ışığının mutfak masasına düşüşü, bir dostla paylaşılan sessizlik, denizin kokusu. Yani 'verimsiz' ama hayatı yaşanmaya değer kılan asıl anlarda.

  2.5K334191673K viewsView on X
• Aug 28, 20262.8x their median

  Ruhsal dayanıklılık durgun anlarda değil; her şey değişirken, zeminimiz sarsılırken ayakta kalmayı seçtiğimiz o değişim anlarında doğar.

  2.5K253121758K viewsView on X
• Sep 10, 20262.6x their median

  ‘Kimseye kendini göstermek zorunda değilsin. Kimseyle yarışmak zorunda değilsin. Elindeki fidanı dik, gönlündeki tohumu toprağa göm. Senin eylemin bu : Erdemli keder. Dünyada çok acı var ve sen geçip gidemiyorsun. Bir el seni çiçekleri diriltmeye zorluyor. Onların direncini senin direncine bağlayan bir yol var. Yok, sen usulca yürü, koşma. Fısılda ama bağırma. Kederin garibi ol sen. Senin payına düşen de bu: Erdemli keder.’ Yavaşla

  2.2K349102544K viewsView on X
• Sep 16, 20262.6x their median

  Edep, âlemdeki her varlığa hürmetle yaklaşmaktır. Tabiata bir mülk gibi değil, bir emanet gibi davranmayı; dünyayla bir efendi gibi değil, bir misafir gibi ilişki kurmayı yeniden öğrenmektir.

  2.2K356141342K viewsView on X
• Sep 23, 20262.5x their median

  Hayat bize hiçbir şeyin sözünü vermiyor. Sevdiklerimizi kaybediyor, planlarımızın dağılışını seyrediyor, kendi faniliğimizle yüzleşiyoruz. İnsan bazen bu yüzden hayata içerliyor; sanki dünya ona bir şey borçluymuş gibi. Fakat bu kırgınlığın altında, hayatın başka türlü olmasını isteyen derin bir arzu var: Kaybetmemek, incinmemek, kalıcı olmak gibi. Zamanla insan, hayatı kendi arzusuna uydurmak yerine onunla olduğu hâliyle bağ kurmayı öğreniyor. Razı olmak, rıza hali. Hayatı geçici, kırılgan ve yine de hayret verici olduğu için seviyoruz. Minnet biraz da budur: Hiçbir şeyin kalıcı olmadığını bilirken, geçip gidene küsmek yerine ona bütün kalbimizle eşlik edebilmek.

  2.1K405243152K viewsView on X
• Jul 29, 20262.3x their median

  Ne kadar başarılı olduğumuza, işimizi ne kadar iyi yaptığımıza, ne kadar para kazandığımıza, özgüven ve kendine yeterlilik imajını ne kadar kusursuzca yansıttığımıza, hayal kırıklıklarını ne kadar kolay atlattığımıza, acı verici deneyimlerden ne kadar çabuk toparlandığımıza ve sosyal medyada kaç beğeni aldığımıza dair kaygılar, olması gereken asıl kaygıları boğuyor. Oysa bakmamız ve kaygılanmamız gereken şunlardı : Hayatımız ne kadar anlamlı ? Hayatı ne kadar derinden deneyimliyoruz? İnsan deneyiminin kaçınılmaz karmaşıklıklarına, çelişkilerine ve paradokslarına ne kadar tahammülümüz var? Bize gerçekten ne ilham veriyor? O ilhamın peşinden gitmeye cesaretimiz var mı? Kendimizi yasladığımız değişmez değerlerimiz var mı? Sahip olmak değil olmak…

  2.0K325131374K viewsView on X

Ranked by total interactions across everything we have tracked for this account, which is a longer history than the 30-day window the rates above use. The multiple compares each post to this account's own median.

Keep going