Kayvan Abbassi engagement report

Best tweets

• Sep 26, 20263.8x their median

  Some dates stop being dates. They become the name of a wound — 9/11, 7/7, October 7. We have a responsibility to make the same true of Iran: 8 and 9 January 2026. What happened those two days was a national trauma. For the families who lost people they loved. For those who saw it. For those who survived it and will carry it. For Iranians who were cut off from the world while it happened. This cannot become another event that fades. The world should know what took place in Iran, and remember it. That is why we made THIS IS OUR STORY — As Told by the People of Iran. Four episodes of footage, testimonies and evidence from inside the country. The days kept in the voices of the people who filmed them, lived them, survived them, and lost the people they loved. Remembrance is a responsibility. Watch all four episodes in order: https://t.co/N2uD7pF9bD IRAN: JANUARY MASSACRE 8–9 JANUARY 2026 Never forget. #JanuaryMassacre

  900275321774K viewsView on X
• Aug 23, 20262.4x their median

  پس از توقف پخش تلویزیونی منوتو، با توجه به شرایط حساس ایران و نیاز جامعه به فضایی گسترده برای دسترسی به خبر، تحلیل و محتوای آگاهی‌بخش، شخصاً تصمیم گرفتم فعالیت منوتو در شبکه‌های اجتماعی ادامه پیدا کند. برای این منظور، گروه بسیار محدودی از همکاران را حفظ کردم و خود نیز به‌طور مستقیم برای مدیریت، هدایت و نظارت بر این فعالیت وقت می‌گذارم. رویکرد ما نیز روشن است. استفاده از ظرفیت و نام منوتو برای اطلاع‌رسانی، پرداختن به مسائل روز ایران، فرهنگ و هویت ملی و موضوعاتی که می‌توانند در این مقطع به جامعه ایران کمک کنند. منوتو در طول سال‌های فعالیت خود کارنامه‌ای روشن ساخته و سرمایه اصلی آن اعتماد مخاطبانی است که به‌خوبی می‌دانند این رسانه چه مسیری را طی کرده و به چه اصولی پایبند بوده است. در روزهای اخیر، در کنار نقدهای طبیعی و قابل احترام، شاهد کارزارهایی علیه منوتو بوده‌ایم که برخی از آنها آشکارا فراتر از نقد یک مطلب یا یک موضع مشخص‌اند. از نسبت دادن دیدگاه‌های مطرح‌شده در صفحات شخصی افراد به منوتو گرفته تا ادعاهای نادرست درباره اینکه چه کسی صفحات منوتو را اداره می‌کند یا چه افرادی سیاست محتوایی آن را تعیین می‌کنند. برای رفع هرگونه ابهام تأکید می‌کنم که مسئولیت و تصمیم نهایی درباره فعالیت و محتوای صفحات منوتو با مدیریت منوتوست. همان‌گونه که منوتو در تمام سال‌های گذشته استقلال تحریریه خود را حفظ کرده، امروز نیز درباره محتوای خود، حتی در قالب محدودتر شبکه‌های اجتماعی، مستقل تصمیم می‌گیرد. نقد منصفانه همیشه بخشی از یک فضای سالم است، اما تبدیل اختلاف‌نظر با یک مطلب یا حتی با یکی از همکاران به تلاشی برای بی‌اعتبار کردن یک مجموعه، نه سازنده است و نه به فضای عمومی ایران کمک می‌کند. شاید استمرار چنین حملاتی خود نشان دهد که حتی یک پلتفرم رسانه‌ای مستقل با رویکردی ملی و ایرانی، در شرایط امروز می‌تواند برای کسانی که از شکل‌گیری چنین فضایی نگران‌اند، مهم و اثرگذار باشد.

  511362141355K viewsView on X
• Aug 19, 20262.3x their median

  ادمین صفحات منوتو در فضای مجازی و دستیار کیوان عباسی، که از کنار نام پهلوی برای رسانه‌شان اعتبار خریدند، حالا برای دفاع از حیثیت شیادی همچون مصدق، رضاشاه دوم را با تروریستی خائن به‌نام مسعود رجوی مقایسه می‌کند؛ این زباله‌ها را از فضای مجازی خود حذف، و پلتفرم‌شان‌ را بی‌اثر کنید! https://t.co/Xf1uXScVa0

  61910221146K viewsView on X
• Sep 27, 20261.7x their median

  میزان خصومت و شکافی که امروز میان طیف‌های مختلف اپوزیسیون ایران وجود دارد، واقعاً قابل تأمل است. تا جایی که گاه حتی یک فاجعه ملی نیز نمی‌تواند ما را برای لحظه‌ای حول یک حقیقت مشترک کنار هم قرار دهد. آنچه در دی‌ماه رخ داد، فاجعه‌ای ملی در ابعادی تقریباً تصورناپذیر بود. امروز شواهد معتبری در دست است که نشان می‌دهد شمار جان‌باختگان به ده‌ها هزار نفر می‌رسد. رقم دقیق را هنوز نمی‌دانیم و من نیز حاضر نیستم صرفاً به این دلیل که عددی با یک روایت یا موضع سیاسی خاص همخوانی دارد، آن را به‌عنوان آماری قطعی تکرار کنم. اما مسئله فقط بر سر اعداد نیست. کافی است به واکنش‌ها، زمانی که روایت این قربانیان را بازگو می‌کنیم، نگاه کنید. میزان همراهی، بازنشر و حتی واکنش ساده ایرانیان، در مقایسه با ابعاد آنچه رخ داده، به شکل عجیبی اندک است. و این پرسشی جدی را پیش روی ما می‌گذارد: چرا؟ آیا بخشی از جریان چپ، به دلیل شعارهایی که مردم در خیابان‌ها سر دادند و تصویری که از خواسته‌هایشان ارائه کردند، ترجیح می‌دهد از روایت آنچه بر آنان گذشت فاصله بگیرد؟ آیا برخی از مشروطه‌خواهان، چون با راهبرد شاهزاده رضا پهلوی موافق نیستند، یا از کسانی که امروز این روایت را بازگو می‌کنند دل خوشی ندارند، ترجیح می‌دهند سکوت کنند؟ و آیا بخشی از حامیان جدیدتر و سرسخت شاهزاده، صرفاً به این دلیل از ما فاصله گرفته‌اند که گاهی از رفتار برخی حامیان او انتقاد کرده‌ایم یا درباره بخش‌هایی از راهبرد ایشان پرسش‌هایی مطرح کرده‌ایم؟ آیا همین کافی بوده است تا هر نقد و پرسشی، مخالفت با خود شاهزاده تلقی شود؟ اما اصل ماجرا هیچ‌کدام از این‌ها نیست. این ماجرا درباره من یا درباره منوتو نیست. درباره چپ و راست، مشروطه‌خواه و جمهوری‌خواه، یا هیچ‌یک از گروه‌ها و جناح‌های اپوزیسیون نیست. این، روایت مردمی است که قدم به خیابان گذاشتند، در حالی که می‌دانستند شاید دیگر هرگز به خانه بازنگردند. مردمی که پس از دهه‌ها، پرچم شیر و خورشید را آشکارا در خیابان‌های ایران به دست گرفتند و بی‌پرده فریاد زدند که چه می‌خواهند. موضوع، آن‌ها هستند. موضوع، خانواده‌هایی هستند که عزیزانشان از خانه بیرون رفتند و دیگر بازنگشتند. و مسئولیت ما این است که نگذاریم آنچه بر سر این مردم آمد، قربانی اختلافات ما شود. نگذاریم رنج و جان‌باختن آن‌ها به موضوع دیگری برای جدال‌های همیشگی میان خودمان تقلیل پیدا کند. قرار نیست بر سر همه‌چیز با یکدیگر توافق داشته باشیم. چنین چیزی نه ممکن است و نه حتی ضروری. اختلاف سیاسی بخشی طبیعی از هر جامعه‌ای است. می‌توانیم درباره راهبرد، رهبری، شکل حکومت آینده و ده‌ها موضوع دیگر اختلاف داشته باشیم، نقد کنیم و پاسخ یکدیگر را بدهیم. اما باید موضوعاتی وجود داشته باشد که بزرگ‌تر از اختلاف‌های ما باشند. موضوعاتی که اهمیتشان ایجاب کند نزاع‌های خود را برای مدتی کنار بگذاریم و بر آنچه نباید محل اختلاف باشد، بایستیم. حقیقت آنچه در دی‌ماه بر مردم ایران گذشت، یکی از همان موضوعات است. می‌توانیم فردا دوباره با یکدیگر اختلاف داشته باشیم. می‌توانیم دوباره بحث کنیم، نقد کنیم و پاسخ بدهیم. اما امروز، وقتی سخن از دی‌ماه و هزاران ایرانی است که برای آزادی به خیابان آمدند و جانشان را از دست دادند، باید بتوانیم برای لحظه‌ای از خودمان، از گروه‌مان و از اختلاف‌هایمان فراتر برویم.

  271332431021K viewsView on X
• Aug 27, 20261.7x their median

  مطمئنم از امروز کسانی پیدا خواهند شد که با پوشش پرچم شیر و خورشید، با شعار «جاوید شاه» و به نام شاه، نفرت‌پراکنی کنند، به دیگران توهین کنند و رفتاری را به نمایش بگذارند که نه‌تنها نسبتی با معنای این نمادها ندارد، بلکه در تضاد آشکار با آن چیزی است که قرار است نمایندگی کنند. این رفتارها باید صریح و بدون ملاحظه محکوم شوند. همان‌طور که تشویق، توجیه و عادی‌سازی آن‌ها نیز قابل پذیرش نیست. پرچم شیر و خورشید صرفاً یک نماد نیست. «جاوید شاه» صرفاً یک شعار نیست. نام شاه هم ابزاری نیست که بتوان آن را بر هر رفتار و هر ادبیاتی گذاشت و به آن رفتار مشروعیت بخشید. این‌ها حامل یک تاریخ، یک فرهنگ سیاسی و مجموعه‌ای از ارزش‌ها و مسئولیت‌ها هستند. اگر کسی خود را متعلق به این جریان می‌داند و به این نمادها باور دارد، نمی‌تواند تنها در شعار و ظاهر به آن‌ها وفادار باشد، اما در رفتار، خلاف معنای آن‌ها عمل کند. نمادها فقط هویت نمی‌آورند، مسئولیت هم می‌آورند. و در آخر اینکه، نمی‌توان خود را هوادار شاهزاده رضا پهلوی دانست، اما برخلاف خواست و منش او رفتار کرد.

  38537112622K viewsView on X
• Aug 8, 20261.7x their median

  یکی از تأمل‌برانگیزترین لحظات تاریخ معاصر ایران، زمانی بود که محمدرضا شاه پهلوی مقابل دوربین گفت: «من نیز پیام انقلاب شما ملت ایران را شنیدم.» درباره آن جمله هنوز می‌توان بحث کرد؛ دیر بود یا زود، تصمیمی درست بود یا خطایی سیاسی. داوری آن با تاریخ است. اما یک نکته قابل توجه است: در اوج یک بحران عمیق، اصلِ وجود نارضایتی را انکار نکرد و صدای مخالفانش را، دست‌کم در کلام، به رسمیت شناخت. این موضوع در فرهنگ سیاسی ایران کم‌سابقه است؛ فرهنگی که در آن مخالفت اغلب با «خیانت»، «وابستگی» یا «دشمنی با ملت» یکی گرفته شده است. یکی از آسیب‌های بزرگ جمهوری اسلامی نیز همین حذف مرز میان «مخالف» و «دشمن» بوده است؛ جایی که منتقد به‌جای شهروندی با حق پرسش، به تهدیدی برای حذف تبدیل می‌شود. اگر ایران آینده قرار است متفاوت باشد، این تفاوت باید در رفتار سیاسی ما دیده شود. قدرت یک جریان را نباید با تعداد شعارهای هوادارانش سنجید، بلکه باید با توانایی‌اش در شنیدن نقد، تحمل مخالفت و پاسخ‌گویی به نگرانی‌های واقعی جامعه سنجید. دموکراسی فقط مقصد نیست؛ مسیری است که باید از همان امروز تمرین شود.

  323151772357K viewsView on X
• Sep 3, 20261.5x their median

  در روزهای گذشته در منوتو با تعدادی از اعضای شبکه «گزارشگران» در داخل ایران صحبت کرده‌ایم. آدم‌هایی که بعضی‌هایشان را نزدیک به پانزده سال است می‌شناسیم و با آنها در ارتباطیم. حرف‌هایشان از یک ایران واقعی می‌آید. از قیمت‌هایی که هر روز بالاتر می‌رود، حقوقی که دیگر کفاف زندگی را نمی‌دهد، پیدا نکردن کار، ترس از بازداشت، فشار روی خانواده‌ها و تقلا برای اینکه فقط بتوانند زندگی را بچرخانند و دوام بیاورند. بعد سرمان را برمی‌گردانیم سمت بخشی از فضای اپوزیسیون در خارج از ایران. اینجا گاهی انگار مسئله‌ها از جنس دیگری هستند. چه کسی چه کسی را فالو یا آنفالو کرد، چه کسی «نفوذی» است، کدام پادکستر به کدام فعال سیاسی توهین کرد، چه کسی جوابش را داد و حالا نوبت پاسخ چه کسی است. این فاصله میان دو جهان، واقعا نگران‌کننده است. ما مدام می‌گوییم صدای مردم داخل ایرانیم. اما اگر گفت‌وگوی سیاسی ما ربطش را با زندگی واقعی آنها از دست بدهد، دیگر مهم نیست چند بار از «مردم ایران» حرف بزنیم. کم‌کم به جایی می‌رسیم که انگار داخل و خارج درباره دو ایران متفاوت حرف می‌زنند. فاصله ما با ایران نباید بیشتر از فاصله جغرافیایی باشد. سیاست وقتی معنا دارد که به زندگی مردم ربط داشته باشد. به سفره‌شان، امنیت‌شان، آزادی‌شان، نگرانی‌هایشان و آینده‌ای که برای خودشان و فرزندانشان می‌خواهند. شاید وقتش رسیده ما در خارج، کمی کمتر درباره خودمان حرف بزنیم و دوباره بیشتر به صدای مردم داخل ایران گوش کنیم.

  30329146931K viewsView on X
• Aug 12, 2026

  این عکس‌ها از یک سفر عجیب یا استثنایی نیستند، از سفرهای خانوادگی ما به اسرائیل در دهه پنجاه خورشیدی‌اند. من چهار، پنج ساله بودم. در عکس‌ها پدر و مادرم هستند، برادرم هست و من. یک خانواده ایرانی با پاسپورت ایران شاهنشاهی که از تهران سوار هواپیما می‌شد و مستقیم به تل‌آویو می‌رفت. آن روزها، این سفر آن‌قدرها هم که امروز تصور می‌کنیم غریب نبود. پدرم بازرگان جوانی بود. در سال‌هایی که مرکبات یافا و این منطقه در ایران خریدار فراوان داشت، پدرم برای تجارت میوه به غزه می‌رفت. شریک تجاری‌اش رشاد الشوا بود. از تاجران شناخته‌شده مرکبات و یکی از چهره‌های برجسته فلسطینی که در آن سال‌ها که شهردار غزه هم شد. برنامه سفرهای ما تقریباً همیشه یک شکل داشت. از فرودگاه مهرآباد در تهران به فرودگاه بن‌گوریون تلاویو پرواز می کردیم. آنجا، خانواده در تل‌آویو می‌ماند و پدر برای کار به غزه می‌رفت. بعد که برمی‌گشت، سفر خانوادگی آغاز می‌شد. اورشلیم، بیت‌لحم، الخلیل، حیفا و مکان‌هایی که برای پیروان ادیان مختلف مقدس بودند. ما خانواده‌ای مذهبی نبودیم. اما یاد گرفته بودیم به باور دیگری احترام بگذاریم. در یکی از همین عکس‌ها، مادرم بیرون مسجدالاقصی، چفیه عربی‌ای را که مسجد به او داده‌اند بر دوش انداخته است. نه کسی از او خواسته بود هویتش را کنار بگذارد و نه احترام به یک مکان مقدس را تهدیدی برای هویت خودش می‌دید. برای من، معنای واقعی ایران همان‌جا، در همین جزئیات کوچک نهفته بود. ایرانی که برای دیدن جهان لازم نبود از خودش بترسد. برای احترام گذاشتن به دیگری لازم نبود شبیه او شود، و برای دوستی با یک ملت، مجبور نبود با ملت دیگری دشمن باشد. امروز وقتی به این عکس‌ها نگاه می‌کنم، بیش از لباس‌ها، خیابان‌ها یا چهره جوان پدر و مادرم، فاصله میان دو جهان را می‌بینم. جهانی که در آن یک بازرگان ایرانی می‌توانست در غزه شریک تجاری عربِ مسلمانِ فلسطینی داشته باشد، خانواده‌اش در تل‌آویو اقامت کند، از مسجدالاقصی، دیوار ندبه و کایسای مهدِ بیت‌لحم دیدن کند و بعد با همان پاسپورت ایرانی به تهران برگردد. بعد، ۱۳۵۷ آمد. یک حکومت، دشمنی ایدئولوژیک خود را جای روابط طبیعی یک ملت با جهان نشاند و کوشید به نسل‌های بعد بقبولاند که این دشمنی، تاریخی و ذاتی است، انگار همیشه چنین بوده است. اما عکس‌های خانوادگی گاهی از کتاب‌های تاریخ سرسخت‌ترند. این عکس‌ها برای من فقط نوستالژی نیستند. سند کوچکی‌اند از ایرانی که زمانی ممکن بود، و یادآوری اینکه آنچه یک ایدئولوژی در چند دهه ویران کرده، لزوماً سرنوشت ابدی ملت‌ها نیست.

  3652853313K viewsView on X
• Aug 29, 2026

  نیروهای اپوزیسیون، فارغ از گرایش سیاسی، در برابر سخنی که در فضای عمومی مطرح می‌کنند مسئول‌اند. سیاست، به‌ویژه در لحظات بحرانی، عرصه جلب توجه با ادعاهای بزرگ و اثبات‌نشده نیست. در روزهای خونین دی‌ماه، زمانی که ارتباط ایران با جهان قطع بود و جوانان در خیابان‌ها به دست رژیم کشته می‌شدند، برخی افراد از «تسخیر فرمانداری‌ها»، «ارتباط با فرماندهان میدانی»، «فعال‌شدن استارلینک‌ها» و حتی مشاهده مستقیم حرکت مردم به سوی مراکز حکومتی سخن گفتند. ادعاهایی که نه‌تنها پشتوانه روشنی نداشت، بلکه می‌توانست به اعتماد عمومی، انقلاب مردم و رهبری انقلاب ملی آسیب بزند. اکنون که امکان ارزیابی آن سخنان فراهم است، پرسش درباره منبع و مبنای این ادعاها کاملاً مشروع است. امیدآفرینی با توهم‌فروشی تفاوت دارد. اعتبار سیاسی با مصونیت از پرسش ساخته نمی‌شود. با صداقت، تصحیح خطا و پذیرش مسئولیت ساخته می‌شود.

  224221211926K viewsView on X
• Sep 22, 2026

  به نظر من باید بین خود شاهزاده و رفتار بخشی از هواداران ایشان تفاوت قائل شد. بعضی از این هواداران تازه وارد این فضا شده‌اند و شاید هنوز شناخت دقیقی از تاریخ، نمادها و حتی هدف سیاسی فعلی این حرکت نداشته باشند. گاهی در تجمعات حتی پرچم‌ها و نمادهایی دیده می‌شود که با آنچه به‌عنوان پرچم ملی شیر و خورشید می‌شناسیم متفاوت است و متعلق به کاربردهای رسمی یا دوره‌های تاریخی دیگری است. همین دقت درباره زبان سیاسی نیز ضروری است. نمی‌توان از دموکراسی، مدارا و حق انتخاب مردم سخن گفت و هم‌زمان هر روز دامنه شعارهای «مرگ بر…» را گسترده‌تر کرد. چنین رفتاری با مواضعی که خود شاهزاده بارها درباره دموکراسی، حق انتخاب و رأی مردم بیان کرده‌اند همخوانی ندارد. این افراد شاید از پرصداترین حامیان شاهزاده باشند، اما لزوماً نماینده همه هواداران ایشان نیستند. بعضی از رفتارها و شعارهایشان نیز، احتمالاً بدون آنکه خودشان متوجه باشند، بیش از آنکه به هدف مورد حمایتشان کمک کند، به آن لطمه می‌زند. طبیعتاً هیچ رهبر سیاسی نمی‌تواند تعیین کند که تک‌تک هوادارانش چه شعاری بدهند یا چگونه رفتار کنند. اما در عین حال، هیچ جریان سیاسی نمی‌تواند نسبت به فرهنگی که در اطراف آن شکل می‌گیرد بی‌مسئولیت باشد. اگر بخشی از هواداران، حتی با نیت حمایت، پیامی متفاوت از هدف اصلی یک حرکت منتقل می‌کنند، وظیفه رهبری و تیم ارتباطات آن جریان است که هدف، مرزها و انتظارات را روشن‌تر بیان کنند. اینجاست که شاید دفتر ارتباطات، @PahlaviComms، بتواند نقش پررنگ‌تری داشته باشد؛ با توضیح‌های ساده و روشن درباره نمادها، زبان سیاسی و مهم‌تر از همه اینکه هدف این حرکت در مقطع فعلی دقیقاً چیست. سؤال اساسی همین است: هدف امروز چیست؟ رهبری روند عبور از جمهوری اسلامی و دوران گذار تا زمانی که مردم بتوانند آزادانه درباره نظام آینده تصمیم بگیرند، یا بازگرداندن نظام پادشاهی؟ البته این به آن معنا نیست که کسی نباید خواهان بازگشت نظام پادشاهی باشد یا از آن حمایت کند. این نیز یک انتخاب سیاسی مشروع است. اما هر بحثی زمان و جای خودش را دارد. اگر مأموریت امروز عبور از جمهوری اسلامی و فراهم کردن امکان انتخاب آزادانه مردم است، بهتر است این هدف با بحث درباره شکل نظام آینده درهم آمیخته نشود. اتفاقاً روشن بودن این مرز به نفع همه است؛ چه جمهوری‌خواه، چه مشروطه‌خواه و چه کسانی که هنوز تصمیم نگرفته‌اند. امروز می‌توان بر سر عبور از جمهوری اسلامی و حق انتخاب مردم کنار هم ایستاد و بحث درباره شکل نظام آینده را به همان مردمی سپرد که قرار است آزادانه درباره آن تصمیم بگیرند.

  14818173424K viewsView on X

Ranked by total interactions across everything we have tracked for this account, which is a longer history than the 30-day window the rates above use. The multiple compares each post to this account's own median.

Keep going