Ertuğrul Kürkçü engagement report

Best tweets

• Aug 30, 20267.9x their median

  Kürt halkının, sosyalistlerin ve demokratların başı sağ olsun. Bugün toprağa verdiğimiz Mehdi Zana, 1960'ların büyük uyanış dalgasının bayrağını Diyarbakır'da yükselten, Kürtler için yeni bir hayatın yeni bir düzende yeşereceğini haber veren toplumsal mücadelelerin en önünde yürüdü. Halkını onurla temsil etti. 12 Mart 1971 ve 12 Eylül 1980 askeri diktatörlüklerinden ve onları izleyen otoriter rejimlerden payına düşen tutsaklık, zulüm ve sürgün, amacına sadakatinin kefaretiydi. Onun ve yoldaşlarının yürüyüşü halkı, yenilmiş ayaklanmaların ölüm sessizliğinden hiç dinmeyecek bir toplumsal başkaldırının dinamizmine ulaştıran bir güzergâh açtı. Kolonyal zorbalığın hiçliğe mahkûm ettiği halkını toplumsal kurtuluşa taşıyan uyanışta oynadığı eşsiz rol ve geride bıraktığı mücadele mirası unutulmayacak; Mehdi Zana, kuşaklar boyunca saygı ve sevgiyle anılacak.

  250215111K viewsView on X
• Sep 16, 20264.4x their median

  Türkiye, heteroseksüeller, eşcinsellerin haklarını savunduğu zaman başka bir ülke olacak! TBMM’de LGBT’lerin hakları için verilen araştırma önergesi üzerine konuşma: 29 Mayıs 2013. ERTUĞRUL KÜRKCÜ (Mersin) – Sayın Başkan, sevgili arkadaşlar; Cumhuriyet Halk Partisi'nin araştırma önerisini destekliyoruz. Sevgili arkadaşımız Binnaz Toprak’a da buna ön ayak olduğu için müteşekkiriz, çok önemli bir meseleyi ortaya koymaya yardımcı oldu. Bu meselenin önemi sadece söz konusu cinsel yönelimler kümesi içinde yer alanların haklarını gündeme getirmesi açısından değil, aynı zamanda, onların haklarını savunmadan hiç kimsenin hakkını savunamayacağımız gerçeğini ortaya koymuş olmasıyla ilgili. Tıpkı kadının hakkını savunmadan, tıpkı Kürt’ün hakkını savunmadan, tıpkı yoksulun, emekçinin hakkını savunmadan LBGT bireylerinin hakkını da savunamayacağınız gibi. Bütün hak silsileleri birbirine temelden bağlı. Birini ihmal ya da birini inkâr ederek geri kalanları hakikaten savunduğunuza ne bizi ne başkalarını inandırabilirsiniz. Tabii, bu bakımdan çok değerli bir müttefikimiz var. Sayın Başbakan Tayyip Erdoğan, 2002’de katıldığı bir televizyon programında şöyle demişti: “Eşcinsellerin de kendi hak ve özgürlükleri çerçevesinde yasal güvence altına alınması şart. Zaman zaman bazı televizyon ekranlarında onların da muhatap oldukları muameleleri insani bulmuyoruz.” Az konuda kendisiyle hemfikiriz ama bu konuda hemfikir olmuşluğumuz vardı. Acaba, bugün de böyle midir, yoksa bize “Lût kavminden” mi dem vuracaktır, bu konu konuşulurken bilmiyoruz. Ancak asıl konunun merkezindeki LBGT bireylerin durumunu niye araştırmamız gerektiğine döndüğümüz zaman, birkaç göstergeye bakalım. Bunlardan birisi, Bahçeşehir Üniversitesi Öğretim Üyesi Profesör Yılmaz Esmer’in 2009’da yaptığı bir alan araştırması. “Radikalizm ve Aşırıcılık” başlığı altındaki bu araştırmada, 34 ilde 1715 kişiyle görüşmüş kendisi ve ekibi ve “Kimle komşu olmak istemezsiniz?” sorusuna yanıt verenlerin yüzde 87’si “eşcinsel kişiler” olarak yanıt vermiş. Bütün yanıtlar arasında, “içki içenler” yüzde 72, “hiçbir dine inanmayanlar” yüzde 66, Yahudiler yüzde 66, “Hıristiyanlar” yüzde 52 diye gidiyor. Böylelikle apaçık bir biçimde görüyoruz ki toplumda son derece yaygın, kamusallaşmış bir ön yargı var. Bunun herhangi bir yasaya dayanmadığı hâlde, örneğin Radyo ve Televizyon Üst Kurulu tarafından bir kanalda yayınlanan “Hung” dizisinin eşcinselliği normal gösterdiği için cezalandırılmasına bakacak olursak, zaman zaman ellerinde yetki olanlar bu kümeye karşı, bu cinsel yönelim tercihlerine karşı, bu cinsel yönelimler toplamına karşı son derece ön yargılı ve saldırgandırlar. Öte yandan, Askerlik Kanunu esasen eşcinselleri karşısına almaktadır ve üstelik onları askerlikten muaf tutmak gibi bir tercihi gerçekleştirmek bakımından da son derece aşağılayıcı göstergelerle eşcinselliklerini ispata yöneltmektedir, zorlamaktadır. Bütün bunlar söz konusu olduğunda da bunların olmadığı söylenmektedir; ama askerlik muayenesine gidenler, orada kendileri gibi olmayan başkalarının nasıl muamelelerle karşı karşıya kaldıklarını görürler. Şimdi, demek ki o zaman gerçekte toplumsal önyargılar, geleneksel davranışlar, menkıbeler, efsaneler, kötü söylenceler dolayısıyla toplumun kıyısına doğru itilmiş bir insan topluluğu vardır, bunların toplumun geri kalanıyla eşitlenmesi için özel tedbirler gerekir. O yüzden bu araştırma gereklidir. “Durumu araştıralım, bir bakalım.” değil, “LGBT bireyler” dediğimiz lezbiyen, gey, biseksüel, travesti ve transseksüellerin bu toplumun eşit haklı üyeleri oldukları, hiçbir bakımdan ayrımcılığa tabi tutulamayacakları kanunla güvence altına alınmalıdır ki, bu toplumsal ön yargılar karşısında bir azınlık durumuna düşmüş olan, azınlık durumuna getirilmiş olan insanların pozitif ayrımcılıkla yeniden çoğunlukla eşit haklar seviyesine kazandırılması mümkün olsun. Ancak, bu bakımdan Meclis'in nasıl bir karar vereceğini hakikaten merak ediyorum. Barış ve Demokrasi Partisi Meclis Grubu, Anayasa tartışmaları sırasında cinsel yönelim hakkının Anayasa'ya dercedilmesini, kayıt altına alınmasını istedi. Ne yazık ki, AKP ve MHP temsilcilerinin itirazları dolayısı ile bu, üzerinde anlaşılamayan maddeler arasında kaldı. Umalım, bugün, mesela, bir mucize olsun, Meclis devasa bir adım atsın, bu yönde bir irade beyan etsin, bir anayasal anlaşmazlığın da çözülmesine bir meşruiyet kazandırmış olsun. Ancak, bunun böyle olup olmadığını göreceğiz. Bir başka noktaya işaret etmek istiyorum. Biz, hiçbirimiz, benim yaşıtlarım, bu bakımdan sonsuz bir hoşgörüyle bu dünyaya gelmedik. Bu fikirlere ulaşabilmemiz çok büyük haksızlıklar karşısında tercih yapmak zorunda kaldığımız koşullar içerisinde oluştu. Şahsen ben, eşcinsel bireyler karşısındaki tutumumun ne olacağını hiçbir zaman hayatım boyunca test etmemişken, cezaevinde, bizlerle birlikte hapse konmuş, çeşitli devrimci hareketler ya da politik hareketlere karışarak cezaevine gelmiş eşcinsel bireylerin bundan ötürü zulme uğradıkları koşullarda bir tercih yapmak zorunda kaldım. Ya onu da kendimiz gibi devrimcilerden biri olarak görecektik ya da orada işkenceye terk edecektik. Biz onları devrimcilerin arasına aldık, onlarla beraber yürüdük. Bu hakkı içermeyi zulüm altında, faşizmin zindanlarında öğrendik, bu bilgiyi de asla ve asla unutmayız. İlk kez bir eşcinsel bireyle cezaevinde, cezaevi yönetimi devrimcilerin eline düştüğünde, 1980 öncesinde, diğer mahkûmların şikâyeti üzerine karşılaştım. Sordum kendisine, dedim ki: “Niye böyle yapıyorsun?” Bana verdiği cevap son derece basit, temel ve sonuna kadar insaniydi: “Aşığım ağabey, ne yapacaksın?” Bu cevaba verecek hiçbir karşılığım yoktu, olduğu gibi kabullenmekten başka bir çaresi yoktu. Bazı kadınlar bazı kadınları, bazı erkekler bazı erkekleri sevebilirler, bu hayatımızın hakikatidir, bununla yaşamayı öğrenmek büyük çoğunluğun görevidir. Çoğunluğun hakkını savunmak, heteroseksüel bireylerin hakkını savunmak, Türklerin hakkını savunmak, orta sınıfın hakkını savunmak, cari ahlakı savunmak, bunlar çok kolay şeylerdir; zaten yasa sizden yanadır, devlet sizden yanadır, toplum sizden yanadır, herkes sizden yanadır. Böyle olmayanların hakkını savunabiliyorsanız o zaman hakikaten insanlaştınız, insanların hakkını savunmaya hakikaten hak kazandınız demektir. Biz, eş cinsel onur yürüyüşünde “Şişli’de Kürt’üz, Taksim’de eşcinseliz.” dediğimiz zaman, buna karşı propaganda yapan yayın organları “Bunlar homoymuş.” dedi. Doğrusu, öyle olsam da hiçbir şey fark etmezdi ama bütün mesele, “homo” olmadığın hâlde “homo”nun hakkını savunmaktır, onlar kendi haklarını savunuyorlar zaten. Kendileri gibi olmayanların, onların haklarını savunduğu gün, Türkiye başka bir ülke olacak. Türkiye, Türkler Kürtlerin hakkını savunduğu zaman, heteroseksüeller eşcinsellerin hakkını savunduğu zaman, erkekler kadınların hakkını savunduğu zaman, yaşlılar gençlerin hakkını savunduğu zaman, hâli vakti yerinde olanlar yoksulların yanına geçtiği zaman hakikaten başka bir ülke olacak. Yoksa her zaman olduğu gibi olmaya devam edebilir. O zaman da, kalubeladan beri [dil sürçmesi, "ezelden beri" olması gerekirdi e.k] nasıl gelmişse öyle gider, eşcinsel taşlar durursunuz, taşlayamadığınız yerde de hakaret edip Meclisi terk edersiniz. Biz o nedenle bu araştırma önergesinin kabul edilmesini istiyoruz. Başbakan Erdoğan’ı 2002’deki sözünün arkasına geçmeye çağırıyoruz. Meclis çoğunluğumuzun da bu sefer bir sürpriz yapıp bizi şaşırtmasını, bu araştırma önergesini kabul etmesini diliyoruz. Eşcinsellerin, geylerin, lezbiyenlerin, biseksüellerin, transseksüellerin bizlerle aynı hakka, hatta bu açığı kapatmak için biraz daha fazla hakka sahip olmalarını sağlayacak yasal düzenlemeleri yapmak eninde sonunda bu Meclisin görevi olacaktır, bugün değilse yarın. Ama mutlaka ezilenlerin yanında, onlarla beraber olacağız. Bu öneri için de çok teşekkür ediyoruz Binnaz Toprak’a. Hepinizi sevgiyle selamlıyorum. (BDP ve CHP sıralarından alkışlar) BAŞKAN – Teşekkür ederim Sayın Kürkcü. ...................................... Özgün bağlantı için: https://t.co/DVFCoYGwO8 … Ertugrulkurkcu.orgbağlantısı için https://t.co/wCy1zlejlP

  130149212K viewsView on X
• Aug 19, 20263.3x their median

  Rejim ‘terörsüz’ yapamaz Bahçeli, Erdoğan ve Cumhur İttifakı’nın tüm yargı ve emniyet mensuplarıyla medya ve akademideki tabanını saran zihniyet kapsamında -isterse tamamen barışçı yollardan bu rejimin değiştirilmesini talep etsin veya bütünsel politik taleplerden bile değil, kısmi hak taleplerinden yola çıksın- kitlesel bir itiraza yönelen veya kitlelerde itiraz duygusu doğuran, “milli birlik ve beraberlik” dışı her şey “terör”dür.

  88241432K viewsView on X
• Sep 2, 20262.4x their median

  Türk Usulü Vulger Schmittçilik: Mehmet Uçum’un “Yurtsever Sol Demokratlığı” ve Neo-Faşist Rejimin İdeolojik Grameri https://t.co/5KvM4wsOAc

  7012029.5K viewsView on X
• Aug 27, 20262.0x their median

  Müzakere ve mücadele 27 Şubat Deklarasyonu tek taraflı bir açıklama değil, demokratik dönüşümü taahhüt eden bir mutabakattır. Devlet -veya iktidar- bu mutabakattaki demokratik dönüşümün quid pro quo -yani silah bırakma ile karşılıklı ödeşme- olarak anlaşılmasını inkârı gayrimümkün bir taahhüt olarak gördüğünden, ancak tamamen karşı çıkmak da metnin demokratik kapsamının inkârı anlamına geleceğinden, bu ibarenin sözlü olarak açıklanmasına rıza göstermek zorunda kalmıştır. O günden bugüne, 27 Şubat Deklarasyonu’nun açtığı müzakere kapısından geçilerek gelindi. Ne var ki, müzakere-mücadele diyalektiğinin mücadele kutbuna yerleşmek için dün erken idiyse yarın geç olacaktır.

  46202311K viewsView on X
• Sep 9, 2026

  Almanya: Ulusalcılığın faşizmle imtihanı Tarihin cilvesi işte, Alman müesses nizamının, faşizmin yeniden doğmasının toplumsal-iktisadi nedenlerini kendisi durmaksızın yeniden üretse de onun siyasi tezahürlerinin önünü kesmeye yönelik bu formel siyasal engelini “demokrasi” adına yıkma “gururu” bir sözüm ona “sol-muhafazakâr” partiye nasip oldu: 2023 seçimlerinde uğradığı sarsıcı seçim yenilgisinin ardından Sol Parti’yi “kimlik siyaseti” izlemekle suçlayarak ayrılan ekibin, solun tarihinde görülmemiş bir “yaratıcılık” gösterisiyle, liderleri adına kurduğu “Sahra Wagenknecht İttifakı” (BSW), AfD’nin yasağını kaldırdı.

  259104.4K viewsView on X
• Aug 28, 2026

  Müzakere ve mücadele 27 Şubat Deklarasyonu tek taraflı bir açıklama değil, demokratik dönüşümü taahhüt eden bir mutabakattır. Devlet -veya iktidar- bu mutabakattaki demokratik dönüşümün quid pro quo -yani silah bırakma ile karşılıklı ödeşme- olarak anlaşılmasını inkârı gayrimümkün bir taahhüt olarak gördüğünden, ancak tamamen karşı çıkmak da metnin demokratik kapsamının inkârı anlamına geleceğinden, bu ibarenin sözlü olarak açıklanmasına rıza göstermek zorunda kalmıştır. O günden bugüne, 27 Şubat Deklarasyonu’nun açtığı müzakere kapısından geçilerek gelindi. Ne var ki, müzakere-mücadele diyalektiğinin mücadele kutbuna yerleşmek için dün erken idiyse yarın geç olacaktır.

  156106.4K viewsView on X
• Jul 16, 2026

  15 Temmuz’un 10. yılı: Restorasyondan nereye? Kadınların özgürlüğü, emeğin kurtuluşu, Kürtlerin kendi kaderlerini serbestçe tayini, Alevilerin eşit yurttaşlığı, herkesin kendi kendisini yerinde ve yerelde yönetmesi, doğayla barışık üretim, yaşam, ve kent, kamusallığın her şeyde esas olması, ifade özgürlüğü, insanları değil, şeyleri yöneten bir düzen: 15-20 Temmuz cehenneminden çıkış, Erdoğan’dan sonra sorusunun yanıtında değil, bu alaturka restorasyondan demokratik ve sosyal bir cumhuriyete bir yol açıp açmayacağımızla ilgilidir.

  85114.9K viewsView on X
• Sep 24, 2026

  What fills the political space opened by Öcalan's call? * Turkey’s political scene is moving. The recently passed Framework Law redirects the Kurdish question — the principal fault line in the country’s imagined national unity — from armed confrontation to regulated pacification. This has political consequences far beyond its narrow legal scope. More than bringing one period of the Kurdish conflict to a close, it opens a new phase in Turkey’s class struggles by reshaping the balance between the state, the Kurdish movement, and the political opposition. The August 10 Framework Law — officially the Law on Strengthening National Solidarity and Social Cohesion — is a genuine rupture in Turkey’s handling of the Kurdish conflict. More than an administratively dressed-up executive concession, it crowns a parliamentary process initiated by an all-party commission, excluding only the ultranationalist Good Party (İyi Parti). This commission was mandated to recommend measures to end the armed conflict, including talks with the guerrilla Kurdistan Workers’ Party (PKK) and its imprisoned leader, Abdullah Öcalan. The law passed with an exceptionally broad parliamentary majority: 467 votes in favor, eighty-seven against, and seven abstentions. Alongside the governing Justice and Development Party (AKP) and Devlet Bahçeli’s Nationalist Action Party (MHP), the coalition behind the text included the Kurdish-based Peoples’ Democracy and Equality Party (DEM Party), the newly formed Yeni Parti, the Workers’ Party of Turkey (TİP), the Labor Party (EMEP), several independents, and a small minority of Republican People’s Party (CHP) deputies. Despite radically different narratives on the Kurdish question, these parties converged on the legal framework regulating the consequences of the PKK disarming. That breadth of support matters because it prevents President Recep Tayyip Erdoğan (AKP) from claiming exclusive political credit for ending the armed conflict. However, despite Yeni Parti leader Özgür Özel’s deft efforts to stop Erdoğan from monopolizing the peace process, the political initiative currently rests with the Erdoğan–Bahçeli coalition and Öcalan — not with the main opposition Yeni Parti. This latter emerged from the split in the historic CHP, after most of its parliamentary group and grassroots supporters defected in protest at former Chairman Kemal Kılıçdaroğlu’s attempt to regain the party leadership through what they saw as a court ruling shaped by Erdoğan’s influence over the judiciary. If implemented in full, the law will release imprisoned PKK-affiliated political activists or suspend pending prosecutions. Release is conditional upon a three-to-five-year probationary period. Any new criminal offense committed during that period will reactivate the remainder of the original sentence in addition to any new penalty. Those convicted of offenses committed before 2005 and those serving aggravated life imprisonment remain excluded. Room for Maneuver By securing parliamentary backing for the disarmament process, the Erdoğan–Bahçeli alliance has accomplished what once appeared politically impossible. Despite steadily declining approval ratings since the 2024 local elections, the ruling coalition has partially detached the Kurdish question from the traditional government-versus-opposition cleavage and gained unprecedented room to maneuver politically. Until now, the parliamentary arithmetic had been relatively stable. The ruling bloc depended on Turkish conservative-nationalist mobilization; DEM on organized Kurdish democratic-patriotic support; the CHP — now largely succeeded by the Yeni Parti — relied mainly on urban secularist votes. Across the last four national and local elections, Kurdish voters and their political leadership consistently backed the CHP as the only viable national alternative capable of producing a new interlocutor for a negotiated settlement. Beginning with the secret talks with Öcalan, continuing through his unilateral call to dissolve the PKK and culminating in the Framework Law, the ruling coalition has cut diagonally across Turkey’s political alignments. Unlike during the 2013–15 peace process, Ankara’s implicit message is now clear: the state can negotiate directly with Öcalan and the Kurdish movement without first democratizing Turkey’s political order. This has given Cumhur İttifakı (the ruling People’s Alliance) a major competitive advantage. Under the banner of Terörsüz Türkiye (“Terrorless Turkey”), it can pursue a strategy that combines regulated pacification of the organized Kurdish movement with continued authoritarian competition against the main opposition. From the government’s perspective, the two tracks are complementary rather than contradictory. The second track has continued uninterrupted since 2025. Beginning with the arrest of Istanbul Metropolitan Mayor Ekrem İmamoğlu in March last year, there have been police raids on at least thirty-nine municipalities that the opposition CHP captured in the 2024 local elections. Dozens of mayors have been detained or imprisoned on corruption charges based largely on forced or highly contested confessions. The same governing technique was first perfected against Kurdish municipalities. Between 2015 and 2025, Kurdish mayors were removed in successive waves under terrorism-related charges; CHP municipalities are now targeted through corruption, bribery, and embezzlement cases built on similarly politicized judicial practices. Leverage for DEM and Öcalan For the Kurdish movement, the Framework Law, despite the state’s instrumentalization of it for pacification, is far more than symbolic. According to the statement released by the DEM Party after its visit to İmralı, Öcalan said: “A trek of a thousand kilometers commences with a single step. With this law, we are setting out to resolve a historical problem. We are at the beginning of a democratization process that will be at least as important as the founding of the Republic.” The “process,” since its public announcement by Öcalan on February 27, 2025, has progressed through irreversible steps demanded by the government — disarmament, dissolution, and withdrawal of armed units from Turkish territory — whereas the state’s own commitments remained political pledges rather than legally binding. Öcalan’s optimism is clearly nurtured by the fact that some of those assurances have now been written into law and thereby transformed into legal obligations, thus marking a threshold. As a result, Öcalan emerges politically stronger after two years of negotiating. His February 2025 call, the PKK’s dissolution congress, the symbolic disarmament, the formation of the parliamentary commission, negotiations over a legal framework, and the Framework Law comprise an unbroken chain of concessions and Öcalan’s recognition by all negotiating parties as the indispensable interlocutor of the process. However, this success comes at a price. The more effectively Öcalan delivers PKK disarmament, the more Erdoğan becomes confident that he can separate the settlement of the armed conflict from Turkey’s progress toward the rule of law, human rights, and democracy. Thus, the framework law remains both historic and deliberately confined in the face of colossal historic demands. It regulates pacification, prosecution, and reintegration but leaves full Kurdish demands unresolved. It offers no promise or call for Kurdish rights, no local democracy, no return of the mayors replaced by government-appointed trustees, no amnesty for prisoners of conscience, and no hint of Öcalan’s future status. This is the political world into which former PKK guerrillas will return after their release. Yeni Parti Momentum The political force that defeated the ruling alliance in the 2024 local elections with decisive Kurdish support was subsequently dismantled by judicial intervention. Following the court-imposed return of former CHP Chairman Kemal Kılıçdaroğlu, the majority of the parliamentary group, local leadership, and grassroots organization regrouped as the newly founded Yeni Parti, under Özgür Özel, while maintaining its commitment to a negotiated solution of the Kurdish question and supporting the Framework Law. Yet the parliamentary vote exposed a profound contradiction. A majority of Yeni Parti deputies voted against legislation that could release imprisoned PKK members and suspend pending prosecutions. Whatever the party’s broader democratic credentials, many Kurdish voters interpreted that vote as opposition to the immediate release of their imprisoned relatives. The Yeni Parti is not as powerful as before the vote — a move that weakened its standing within the Kurdish electorate, albeit not irreversibly. There remains room for Özel and his leadership to reconstruct a democratic alternative that links the end of armed conflict to wider democratization. Whether they succeed may become one of the decisive political questions of the next phase. Kurdish Opinion The majority of Kurds support the “process.” Yet this should not be confused with trust in Erdoğan. They are carefully observing how the law will be implemented. It is moving beyond rhetoric into legislation; there is reason hope for an end to the armed conflict, the release of prisoners, and the normalization of political life. Yet there still remains the memory of the collapse of the previous peace process of 2013–15, and the ongoing reality of trustee-controlled municipalities, mass prosecutions, and the weaponization of the judiciary against those calling for Kurdish rights. Therefore, if Kurds are turning their faces toward peace, this by no means implies that they are opening their minds to Erdoğan’s autocracy. They have learned a bitter lesson: if they don’t empower themselves, they will remain powerless. The continuing repression of Yeni Parti municipalities creates an intense dilemma within the Kurdish constituency. A Kurdish voter may simultaneously believe that Öcalan is right to pursue negotiations, that ending the armed conflict is historically necessary, and that the government’s treatment of the Yeni Parti is fundamentally undemocratic. The methods now used against the Yeni Parti — criminal investigations, removal of elected officials, prolonged detention, and politicized prosecutions — closely resemble those long directed against Kurdish municipalities. Rather than drawing Kurdish politics toward Erdoğan, this may reinforce a different conclusion: negotiations can end the war, but democratic guarantees must become universal. The government’s current perspectives and actual governance give no hint of democratic transformation. They are best understood as a set of selective nonaggression pacts under a wider authoritarianism. The state is relaxing one historic axis of coercion while intensifying another. Armed conflict has long vanished from the former war zone between Turkey and the PKK. The decisive question is no longer whether there will be armed conflict or whether the PKK leaves the mountains. The issue, now, is whether the political room opened by the call to lay arms becomes a democratic space for all or merely space newly monopolized by Erdoğan’s state and his military-industrial complex. _________________________ CONTRIBUTORS Ertuğrul Kürkçü is a socialist politician and columnist. He is the founder and honorary chair of the Peoples’ Democratic Party (HDP), for which he was an MP from 2011 to 2018. He has been a political exile in Germany since 2019. (*) This was my original title; although I respect the editor's preference for "The Foundations of Turkey’s Peace With the Kurds Are Shaky" for the Jacobin website, I feel free to use the original on my own blog.

  63104.7K viewsView on X

Ranked by total interactions across everything we have tracked for this account, which is a longer history than the 30-day window the rates above use. The multiple compares each post to this account's own median.

Keep going