Oktay Vural engagement report

Best tweets

• Sep 11, 202642x their median

  Onun evi var, özel mi özel… Önünde bahçesi var, güzel mi güzel… Konforu da hazır, her şey mükemmel… Ama taşınmıyormuş. Önce statü dermiş, sonra da tapu mu? Belki ardından bir de site… Ama onun hiç mi hiç şansı yok. Çünkü ruhu, millet nezdinde ebedî mahkûm!

  2.3K18699865K viewsView on X
• Sep 15, 202630x their median

  "Önce vatan", "Türk, öğün güven, çalış" "Ne mutlu Türküm diyene" "Herşey Vatan için" yazılarından rahatsız olmuş. Bunların silinmesini istiyor. Dağlardaki bu yazıları gösterip ölümleri hatırlatıyor. O dağlarda yalnız yazılar yok; şehitlerimizin kanı, gazilerimizin fedakârlığı, bu milletin vatanı ve birliği için ödediği bedel var. Onlar, Türkiye bölünmesin; kardeş savaşı çıkmasın; milletimizin birliği bozulmasın; emperyalist projelere geçit verilmesin diye can verdi. Vatandan rahatsız olmuş. Türkün adından rahatsız olmuş. Nereye kadar? Bir coğrafyayı vatan yapan; ona adını, tarihini, kültürünü, emeğini ve bedelini veren millettir. O milletin de bir adı vardır: Türk Milleti. Devleti ebed müddet içinde yaşatandır. Milli kültür içinde kaynaştırandır. Vatana el uzatana karşı koruyandır. Birlik ve beraberlik yörüngesine sokandır. Anamız Vatan, Babamız Devlettir. Fırsat bulursanız bundan sonra ne yapacaksınız? Türkiye’den Türk adını mı sileceksiniz? Kürdistan mı diyeceksiniz? Anayasa’dan Türk milletini mi çıkaracaksınız? “Vatan” kelimesini de mi yasaklayacaksınız? Mesele birkaç yazı değil. Mesele, Türkiye’yi, millet ve devlet varlığını tasfiye etme hevesidir. "1071 Malazgirt Zaferi'nden beri kendisine vatan kılınan topraklar Türk yurdudur." “Üstte mavi gök çökmedikçe, altta yağız yer delinmedikçe” Türkiye’yi ve Türk Milletini kutlu mücadelesinden hiç kimse vazgeçiremeyecektir." Hangi kökenden olursak olalım hepimiz Türk milletinin fertleriyiz." "Türkiye Cumhuriyeti'ni kuran Türkiye halkına Türk Milleti denir."

  1.5K1971541930K viewsView on X
• Aug 4, 202630x their median

  İlk yasa teklifi denilerek imzaya açılmış, yarın meclise sunulacakmış. Demek ki bununla bitmeyecek. Arkası gelecek. Peki arkasından ne gelecek? Menüde ne var?

  1.5K204100551K viewsView on X
• Aug 1, 202626x their median

  YENİ Parti Diyarbakır Milletvekili Sezgin Tanrıkulu, silah bırakan PKK terör örgütü mensuplarının siyaset yapabilmelerinin güvence altına alınmasını istedi: “Altını çizerek söylüyorum; örgüt silahlı yöntemden vazgeçti ve kendisini kendi hukukuna göre feshetti. Ama siyaset yapma iradesinden vazgeçmedi. Yani sonuçta silah bırakacak örgüt üyeleri veya bu yasa çerçevesinde sivil yaşama katılacak olan insanlar, yurttaşlarımız sonuçta siyaset yapacaklar. Yani siyasetten vazgeçmiş değiller. Bu çerçevenin de güvence altına alınması gerekir. Şu anda siyaset yapan insanların mevcut ortamda hiçbir güvencesi yok. Dolayısıyla sürecin yasadan sonra da tıkanmaması, pürüzlerin ve aksaklıkların yaşanmaması için demokratik siyasal yaşamın sürdürüleceği konusunda güvencelerin mutlaka hem yasal zeminde hem de uygulamayla verilmesi lazım ki sonraki süreç de aksamadan yürüsün.”

  3141107564571.3M viewsView on X
• Aug 9, 202611x their median

  Mevzubahis... Ahmet Hamdi Tanpınar şöyle yazmış: “Ben Türkiye’yim. Türkiye benim adesem, ölçüm ve realitemdir. Kâinata, insana, her şeye oradan, onun arasından bakmak isterim.” Bugün önümüzdeki mesele de budur: Türkiye vatanımızdır. Türkiye Cumhuriyeti millî devletimizdir. Hangi kökenden gelirsek gelelim, hepimiz Türk milletinin fertleriyiz. Türkçe, dil bayrağımızdır. Bu değerler etrafında birleşmek; vatanımıza, millî devletimize ve millet bütünlüğümüze sahip çıkmak zorundayız. Bu, kendisini Türk milletine ait hisseden herkes için millî bir ödevdir. Mevzubahis olan tam da budur.

  5956928929K viewsView on X
• Aug 12, 202610x their median

  Cumhuriyet'in neyinden rahatsızsınız? DEM Parti eş Genel Başkanı Tülay Hatimoğulları, 11 Ağustos'ta Halk TV'de yasaya Yeni Partiden “hayır” diyenleri “100 yıllık zihniyeti devam ettirmekle” niteleyerek Cumhuriyeti hedef almış. DEM eş başkanı "Hayır" diyenleri “100 yıllık zihniyeti devam ettirdikleri için hayır dediler" olarak nitelemesi aslında "Evet" diyenleri de "100 yıllık zihniyeti devam ettirmek istemedikleri için evet" dediler olarak yaftalamaktır. Bu çerçevelemenin muhatapları tarafından da karşı cevap bulması gerekiyor. Hatimoğulları'nın yasayı kendi zihniyetiyle çevrelemesi ayrıca "Onlardan oy beklerdik" diyerek verilen oyları kendi zihniyetlerine verilen oy olarak nitelemeleri marjinal zihniyetin sürekli bir istismar arayışının da yansımasıdır. Yani özne Türkiye değildir, özne kendileridir. Bu hesaplaşma dilini süreç içinde hangi boyuta ulaştırmak istedikleri de malumdur. Bu ifadeler, değerlerin ve ilkelerin sınandığı dönemlerde danışıklı tutumların(muvazaalar) bugüne getirdikleri kolaylığı yarın ödenmesi mümkün olmayan siyasi ve toplumsal bedeller doğuracağına ilişkin bir uyarıdır. O hâlde açıkça soralım: 100 yıllık Cumhuriyet zihniyetinin neyinden rahatsızsınız? Sevr’i yırtan millî iradeden mi? Vatanı emperyalizmden, işgalden kurtaran Millî Mücadele’den mi? Egemenliği millete veren Cumhuriyet’ten mi? Türk milletini etnik parçalara ayırmadan eşit vatandaşlıkta birleştiren millî devletten mi? Üniter yapıdan mı, Türkiye'nin vatan olmasından mı, millet egemenliğinden mi? Milli kültürü Cumhuriyetin temeli olarak kabul etmek mi? Hangi kökenden olursak olalım hepimizin Türk milletinin fertleri olmamızdan mı? Türkiye Cumhuriyeti ikinci yüzyılına girdi. Bundan yüz yıl önce bu millet teslimiyeti reddetti, parçalanma planlarını bozdu ve kendi devletini kurdu. “Yüz yıllık zihniyet” diye küçümsediğiniz tarih, esaretin değil istiklalin, emperyalizmin değil milli iradenin, inkârın değil millî egemenliğin, etnik ayrımcılıktan değil Türk birliğinin yanında olmanın tarihidir. Cumhuriyet zihniyeti açıktır. Cumhuriyet vardır; ama milletsiz değildir. O milletin adı Türk milletidir. Cumhuriyet vardır; ama devletsiz değildir. O devlet, ülkesi ve milletiyle bölünmez bir bütün olan millî devlettir. Cumhuriyet vardır; ama egemenlik bir kişiye, gruba, sınıfa veya etnik kimliğe ait değildir. Egemenlik, kayıtsız şartsız milletindir. Cumhuriyet vardır; ama millet anlayışı kan bağına dayanmaz. Cumhuriyet’in Türk milleti, vatandaşlık bağıyla millete, vatana ve ortak geleceğe bağlanan insanların bütünüdür. Cumhuriyet vardır; ama yalnız hak vermez, ödev de yükler. Vatandaş olmak, sadece hak sahibi olmak değil; ülkesine, milletine ve ortak geleceğine karşı sorumluluk taşımaktır. Vatandaşlık yalnızca Cumhuriyetle hukukî bir bağ değildir. Bu coğrafyayı vatan kılanlara, milleti devlet-i ebed müddet ülküsüyle yaşatan iradeye; ülkeye, millete, kültüre ve tarihe duyulan vicdani aidiyet ve sadakattir. Cumhuriyet vardır; ama makamlar etnik kimliklere paylaştırılmaz. Her vatandaş; etnik kökenine bakılmaksızın Cumhurbaşkanı, milletvekili, bakan, hâkim, savcı, öğretmen, mühendis, polis veya kamu görevlisi olabilir. Cumhuriyet’te hakların da görevlerin de ölçüsü etnik aidiyet değil, vatandaşlıktır. Cumhuriyet vardır; ama silahın, tehdidin ve baskının hükmü yoktur. Hukukun üstünlüğü ve millet iradesi vardır. İşte “yüz yıllık zihniyet” budur: Millî egemenlik, millî devlet, milli kimlik, vatan, vatandaşlık ve hukukun üstünlüğü… Elbette eksiklerimiz, yanlışlarımız vardır. Ama bu Cumhuriyetin değil yönetenlerin sorumluluğudur. Hatimoğulları'nın kullandığı bu dil Cumhuriyeti özne yaparak bir tarihi hesaplaşma zihniyetinin deşifresidir. Cumhuriyet’in ikinci yüzyılı, ilk yüzyılın kazanımlarıyla hesaplaşılarak değil; bu kazanımlara çok daha güçlü sahip çıkılarak kurulacaktır.

  5497814525K viewsView on X
• Aug 19, 20269.6x their median

  İmralı’da “Uydurma”, Hacıbektaş’ta “Savunuculuk” “Bir dilden iki söz söyleme; kimseye mekr ü hile eyleme.” DEM Parti Eş Genel Başkanı Tülay Hatimoğulları, Hacı Bektaş Veli’yi anma töreninde Alevilerin yaşadığı acılardan söz ediyor; Aleviliğin kendine özgü bir inanç olarak erkânı, ocakları, pirleri ve cemleriyle varlığını sürdürdüğünü söylüyor. Oysa Öcalan, PKK’nın 12. Kongresi’ne gönderdiği 25 Nisan 2025 tarihli perspektifte Alevi geleneğini “uydurma”, Aleviliği ise Kürt geleneksel varlığını ortadan kaldırmak amacıyla inşa edilmiş bir “aldatmaca” olarak nitelendiriyor. Öcalan burada Sünniliği de aynı eksene oturtuyor. Bir yanda Öcalan, Aleviliği “uydurma” bir gelenek ve “aldatmaca” sayıyor; öte yanda siz Hünkâr’ın huzurunda Aleviliğin erkânından, ocaklarından, pirlerinden ve tarihî hafızasından söz ediyorsunuz. Bir yandan Aleviliğin kendi kimliğini reddeden ve onu etnik bir siyasi tasarım içinde eritmeye çalışan Öcalan çizgisini siyasi referans kabul edecek; diğer yandan başkalarını Alevileri asimile etmekle suçlayarak Türkiye’ye demokrasi ve barış masalları anlatacaksınız. Bir yandan Hacıbektaş’ta Alevilerin acılarını anacak; diğer yandan İmralı’nın Aleviliği değersizleştiren sözleri karşısında susacaksınız. Bu, Alevilere sahip çıkmak değil; Alevilerin inancını ve yaşadığı acıları siyasi araç hâline getirmektir. Aleviler bir partinin oy alanı, acıları siyasi malzeme, Hacı Bektaş Veli’nin dergâhı da Öcalan’ın sözlerini örtecek bir sahne değildir. Önce kendi siyasi kıblenizle yüzleşin: Aleviliği “uydurma” sayan bir zihniyetin gölgesinde Alevilik savunuculuğu yapılamaz. Bu çelişki gösteriyor ki mesele, Alevilerin acılarını paylaşmaktan çok bu acılar üzerinden bir kimlik siyaseti kurmaktır. Hedef, toplumsal fay hatlarını kapatmak değil; milleti etnik ve mezhepsel parçalara ayırarak kendi siyasi zihniyetlerine alan açmaktır. Alevi toplumunun geniş kesimlerinin millî devletle, millî kimlikle, milli kültürle, vatandaşlık ilkesiyle, Cumhuriyetle ve Atatürk’le bir meselesi yoktur. Aksine laik Cumhuriyeti, ortak vatandaşlık hukukunu ve millî birliği, inançlarını özgürce yaşayabilmelerinin güvencesi olarak görürler. Bu nedenle Cumhuriyetle, millî devletle ve millî kimlikle hesaplaşanların Alevilerin tarihî acılarına sığınarak kendilerini onlara yakın göstermesi ve Alevilik üzerinden kendi siyasi projelerine meşruiyet devşirmesi kabul edilemez. Bir de sanatçı Sn. Sabahat Akkiraz bu değerlere sahip çıkınca da onu protesto edeceksiniz. Oysa asıl Hünkar'ın makamını bu zihniyetinize zemin olarak kullanmanız sorgulanmalı. Hünkâr Hacı Bektaş Veli’nin ölçüsü açıktır: “Bir dilden iki söz söyleme; kimseye mekr ü hile eyleme.” İmralı’da Aleviliği “uydurma” sayan anlayışa susup Hacıbektaş’ta Alevilik savunuculuğuna soyunmak, tam da bir dilden iki söz söylemektir.

  4987717527K viewsView on X
• Aug 2, 20269.2x their median

  PKK’yı silah bırakma noktasına getiren, Türkiye’nin kararlı ve sonuç olarak başarılı terörle mücadelesidir. Kahramanları da güvenlik görevlilerimiz, şehit ve gazilerimizdir. Terörsüz Türkiye de bu başarının tescilinin sahada ilanı olmalıdır. Bu hedef; etnik kimlik siyasetini yeniden üretmek, terör örgütünün yapısını ve kadrolarını başka biçimlerde korumak, siyasi güvence vermek, Türk milletini, millî kimliği, vatandaşlık ilkesini, millî devleti ve Türkçeyi tartışmaya açmak isteyenlerin taleplerine teslim edilmemeli, bunlarla yönlendirilmemelidir. Buna kapı aralayacak bir düzenlemeyle saptırılmamalı, saptıracak yeni siyasi projelere gerekçe yapılmamalıdır.

  4476954228K viewsView on X
• Sep 20, 20268.8x their median

  Fon Krizi: Zararı Vatandaşa Yüklemeden Güveni Yeniden Kurmak Türkiye’de yaşanan fon krizi 131 fon, yaklaşık 353 bin yatırımcı, 891 milyar TL’lik(18,3 milyar dolar) portföy büyüklüğünü kapsıyor. Şüphesiz bu fon krizinin maliyeti yalnız fonun batması değildir. Birinci ve en doğrudan zarar, fon yatırımcısının zararıdır. Yatırım fonlarında piyasa fiyatındaki düşüş normalde yatırımcının riskidir; Yatırımcı Tazmin Merkezi de piyasa fiyat hareketlerinden doğan zararları tazmin etmez. İkinci zarar zorunlu satış zararıdır. Bir hisse teorik olarak 100 TL değerinde olsa bile fon acilen nakit yaratmak zorundaysa ve yeterli alıcı yoksa 80’e, 70’e satabilir. Bu, normal piyasa zararı üzerine bir de likidite iskontosu bindirir. Üçüncü zarar teminat zincirinde ortaya çıkabilir: Fon satışı → hisse düşüşü → teminat erimesi → ek teminat çağrısı → yeni satış → daha fazla düşüş. Bu mekanizma fon dışındaki yatırımcıları, aracı kurumları ve kredili pozisyonları da etkileyebilir. Dördüncü zarar finansal kuruluşlara geçebilir. Fon veya yatırımcı kredili pozisyonlarını karşılayamazsa zarar aracı kuruma, bankaya veya diğer alacaklılara taşınabilir. Beşinci ve daha geniş zarar ise piyasa güvenidir. Sağlıklı şirketlerin hisseleri de satış baskısı altında kalabilir; yabancı yatırımcı risk primi yükseltebilir; şirketlerin sermaye maliyeti artabilir. Bu zararın ölçülmesi zordur ama ekonomi açısından bazen doğrudan fon zararından daha kalıcıdır. Elbette SPK’nın ifadesiyle sistemik riski oluşturanlardan hesap sorulmalı. Ancak asıl mesele şudur: Bu kadar riskli yapı nasıl bu kadar büyüdü, neden zamanında durdurulmadı ve şimdi faturayı kim ödeyecek? Merkez Bankası döviz satıyor. Likidite desteği veriliyor. Varlık Fonu’nun borsada alım yaptığı bildiriliyor. Bankalar tasfiye sürecine sokuluyor. Bunlar olağan piyasa şartları değildir. Yatırımcı risk aldıysa sonucunu taşır. Fon yöneticisi yanlış yaptıysa hesabını verir. Manipülasyon varsa sorumlusu bedelini öder. Ama kazanç özel, zarar kamusal hale gelmemelidir. Merkez Bankası rezervi de, kamu bankalarının sermayesi de, Varlık Fonu’nun varlıkları da sahipsiz para değildir. Milletin ortak kaynağıdır. Elbette sorunun başka fonlara, aracı kurumlara ve bankacılık sistemine bulaşmasını önlemek önemlidir. Bunun millete ağır bir maliyeti olur. Ancak kamu kurumlarının piyasa destek operasyonları da açık, sınırlı, geçici ve denetlenebilir olmalıdır. Çünkü piyasa güveni fiyatları yapay biçimde tutmakla değil, adil fiyat oluşumunu ve kurala dayalı denetimi sağlamakla kurulur. Kamu otoriteleri, aracı kurumlar, portföy yönetim şirketleri, bankalar, saklama kuruluşları ve diğer piyasa yapıcıları da paniği büyütecek davranışlardan, söylentiyi besleyen açıklamalardan ve kontrolsüz işlemlerden kaçınmalıdır. Sorunlu alan açık biçimde sınırlandırılmalı, sağlam kurumlarla sorunlu yapılar birbirinden net biçimde ayrılmalı; bilgi boşluğu bırakılmamalıdır. Ama gerçekler de örtülmemelidir. Fonların gerçek zararları şeffaf biçimde açıklanmalı; ilişkili taraf işlemleri ve çapraz sahiplikler ortaya çıkarılmalı; düşük likiditeli hisselerde yoğunlaşma ve kaldıraç sınırları sertleştirilmeli; fon değerlemeleri bağımsız denetime tabi tutulmalı; olağan dışı fiyat hareketleri için gerçek zamanlı gözetim kurulmalı ve manipülasyon yapanlara caydırıcı mali ve cezai yaptırım uygulanmalıdır. Kamu kurumlarının piyasa destek operasyonları da açık, sınırlı ve denetlenebilir olmalıdır. Fon krizini oluşmasını sağlayan süreç sorgulanmalıdır. Riskler görünmüş müdür? Uyarıcı mekanizmalar işlemiş midir? Tedbirler zamanında alınmış mıdır? Neden alınmamıştır? 2025'in son çeyreğinde görülen riske karşı kurum bazında işlem ve düzenleyici kural değişikliği neden 2026 Eylül'üne kadar yapılmamıştır? Sonra da asıl soru şudur: Fonların gerçek zararı ne kadar, bu zarar kime ait, kim ödeyecek, ne kadarı yatırımcıda ve sorumlu özel aktörlerde kalacak, ne kadarı Merkez Bankası, kamu bankaları veya diğer kamu kurumları üzerinden topluma aktarılacak ve aynı düzenin yeniden kurulmasını engelleyecek nasıl bir süreç ve hangi kurallar getirilecek?

  3729569928K viewsView on X
• Jul 27, 20267.3x their median

  Yasa Meclis’ten Önce İmralı'da, sonra da Kandil’de mi Biçimleniyor? KCK/PKK elebaşı Mustafa Karasu, 26 Temmuz'da Medya Haber'e röportaj vermiş. "Taslağı gördükten sonra tutumumuzu açık ve net ortaya koyarız" demiş. Karasu, hazırlanmakta olduğu ileri sürülen yasa taslağının önce Öcalan’a götürüldüğünü, şimdi de Kandil’in değerlendirmesine sunulacağını ifade etmiş. Yasama iradesi, Meclis’e gelmeden İmralı ve Kandil’in ölçüsüne göre mi şekilleniyor? Karasu’ya göre Öcalan taslağı “eksik ama başlangıç” olarak değerlendirmiştir. Bu taslağın önce İmralı'ya gönderildiğini itiraf ediyor. Kandil de taslağı gördükten sonra tutum belirleyecektir. Böylece örgüt, hukuka tabi olan taraf değil; hukuku inceleyen, kavramları reddeden ve sonraki adımları belirleyen bir siyasi otorite gibi davranmaktadır. “Terör örgütü” denmesin talebi ne anlama geliyor? Karasu yasada “terör örgütü” ifadesine karşı çıkmış. PKK’nın kendisini feshettiğini söylemesi, geçmişte işlediği suçları ve hukuki niteliğini ortadan kaldırmaz. Bu ifadenin metinden çıkarılması, örgütün suç tarihini silmeye ve silahlı mücadeleyi sıradan bir siyasi faaliyet gibi göstermeye hizmet eder. Bu durumda tasfiye edilen terör değil, terörün adı olur. Örgüt feshedildiyse Kandil neden hâlâ karar veriyor? Karasu bir yandan “Örgütü feshettik” diyor, diğer yandan örgüt adına konuşuyor, yasa taslağı bekliyor ve ortak tutum açıklayacağını söylüyor. Bu çelişki, gerçek bir tasfiyeden çok örgütsel yapının başka bir biçimde korunmak istendiğini gösteriyor. İstenen örgütsel süreklilik Karasu, “örgütlenme özgürlüğünün tam olduğu” bir ortam talep ediyor. Ancak burada istenen yalnız bireysel siyaset hakkı değildir. PKK’nın kadrolarının, ideolojik disiplininin, Öcalan merkezli bağlılık düzeninin ve toplumsal örgüt ağının “demokratik siyaset” adı altında korunması istenmektedir. Demokratik örgütlenme özgürlüğü, terör örgütünün hiyerarşik yapısını başka adlarla sürdürme özgürlüğü değildir. Bu, ortak vatandaşlık içinde siyaset değil; devletin yanında ayrı önderliği, ayrı disiplini ve ayrı siyasi toplumu olan paralel bir örgütlenme riskidir. “Başlangıç yasası” yeni taleplerin habercisidir Karasu, Öcalan’ın taslağı “başlangıç” olarak gördüğünün aktarıyor. Bu ifade, çıkarılacak düzenlemenin son adım değil, yeni taleplerin ilk basamağı olarak görüldüğünü gösterir.

  3437824560K viewsView on X

Ranked by total interactions across everything we have tracked for this account, which is a longer history than the 30-day window the rates above use. The multiple compares each post to this account's own median.

Keep going